Blog Personal fundado el 9 de Enero 2006, por:

Blog Personal fundado el 9 de Enero 2006, por:
¡Viva la Libertad de Expresión!
Mostrando entradas con la etiqueta Actualidad. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Actualidad. Mostrar todas las entradas

martes, 26 de diciembre de 2017

AMISTADES QUE PERDURAN EN EL TIEMPO: ROSARIO BARROS PEÑA


En la época de los años 50/60/70 del Siglo pasado y varios más, las Felicitaciones eran en forma de Tarjeta, que compartíamos con nuestras amistades.
Tengo recibido y envíado en cantidad de unas 40 cada Navidad, por Correo Ordinario, que era lo que había.
Eso se perdió casi totalmente, con la llegada de las nuevas tecnologías: Teléfonos, Tabletas, Ordenadores, ......
Pero yo recibo todavía algunas.
Entre ellas, desde esa remota época, me llega puntualmente cada año la de mi amiga ROSARIO BARROS PEÑA, desde A Coruña. Ni un año falla con esa tradición.

Felicitación recibida hoy mismo. Autora: ROSARIO BARROS PEÑA


ROSARIO se trata de una amiga de los tiempos en que eramos socios de "Club CCC" por correspondencia de San Sebastián. Nos carteábamos asiduamente y sólo recuerdo estar personalmente con ella un par de veces en A Coruña.

Aunque ella visitaba Mugardos, por una amiga que tenía en la Real Villa.
Recuerdo uno de los primeros premios literarios que ganó cuyo tema se basaba en Mugardos y en el aquella época,  recién inaugurado Mercado de San Telmo. Su título : ISABEL.
Así eran los carnets del "Club CCC"


ROSARIO BARROS PEÑA es una intelectual y artista en todos los sentidos. Escribe libros y novelas. Poemas, pinta y dibuja estupendamente y hace artículos periodísticos. Recuerdo que en "La voz de Galicia" semanalmente durante mucho tiempo aparecía "Pitusa", su personaje de niña traviesa que nos deleitaba con sus narraciones y embrollos. Hablo de los años 196?.

Estos son apuntes de su biografía:
Nació en Valencia, pero desde 1942 reside en A Coruña.
En 1964 publicó la novela corta Isabel. En 1967, El sol en el asfalto; en 1969, Rapsodias, colección de relatos. Los tres títulos fueron premiados en el Concurso Literario del Club CCC.

Por esta época se hizo mi amiga en el "Club CCC"


Colaboró en La voz de Galicia y El ideal gallego, de A Coruña, y en revistas.

En 1974, dejó la imprenta donde trabajaba y opositó a la Seguridad Social. Estudió la carrera de Psicología, que ejerce desde 1980, sin abandonar nunca la escritura.

Rosario Barros Peña es licenciada en Psicología por la Universidad de Santiago de Compostela (España). Durante veinte años ha compaginado el ejercicio de la psicología con su trabajo de Funcionaria, lo cual supuso un antes y un después para sus trabajos literarios.

De joven publicó dos novelas cortas y un conjunto de cuentos. Recibió la flor natural en dos certámenes de poesía y escribió artículos y relatos en revistas y en la prensa de su ciudad. Hace  años dejó su trabajo en la Administración para volver a escribir.



Tiene predilección por el relato corto, porque prefiere captar solo instantes en la vida de las personas. En el año 2001 llevó el segundo premio en el Certamen Literario "Valle de Punilla". Años más tarde se llevó el segundo premio en el IV Concurso Literario "Los Juegos Florales" de City Bell con un relato titulado “Al Alba”.

La mayoría de sus relatos los tiene en páginas literarias de Internet, aunque sueña con publicarlos en papel. Acaba de terminar una novela. Le gusta viajar y conoce casi toda Europa y el Norte de África. Disfruta con la lectura, la pintura, la música y charlando con los amigos.
Todavía continúa en la brecha y sus trabajos se pueden buscar en las páginas de Internet y Google, como bien pude comprobar hace solo un momento.

La biografía ya se queda corta en los tiempos actuales.

Un recuerdo cariñoso para esta amiga,  que con sus preciosas cartas escritas a mano, tanto me deleitaba en mi apartada y obligada estancia en mi Chanteiro de ARES.

Adaptación del cuento "La Tristeza" de mi amiga Rosario Barros Peña.

viernes, 25 de diciembre de 2015

AHORA SALGO DE CASA POR LA VENTANA






A los siete meses me llegó la maldita Poliomielitis

Ahora un episodio de paresia en mano derecha con incapacidad para extensión de dedos, unido a los padecimientos degenerativos de miembros inferiores sufridos por la polio en la niñéz, imposibilitan que pueda salir de casa.

Entonces ahora salgo por la ventana.

Sí, en mi estudio donde paso el día miro a la calle por la VENTANA y fumo. Sí fumo, aunque sea contraproducente y lo sé, ..... pero algo hay que hacer para pasar las largas horas.

Ventana al exterior parte trasera en CARANZA









Entonces vienen a mi imaginación, como casi siempre las cosas de mi niñéz y adolescencia en mi Chanteiro natal y todavía domicilio residencial.


Recuerdo cuando caminaba a la playa pasar por A Porta do Río, en el cruce del camino a Coitelada y ver en la "Casa do Moreno" por la ventana de atrás asomado un hombre con barba de días mirando la gente que pasaba. Ese hombre nunca salía a la calle. Estaba impedido. Mi madre me decía que se llamaba creo que Pedro "O Coxo de Ana", que lo habían recogido en su casa "O Moreno" y su hija María.
Pero es que en casa, de Francisco Cartelle "O Moreno", que durante muchos años fuera el "Presidente de la Fiestas de Chanteiro", tenían recogidos y atendían dentro de la escasez de la época al "Ciego Francisco" y a su hermana también "Ciega Carolina", además de una señora ya mayor que era "a tía Amalia do Bosque"


 - Un reconocimiento inmenso quiero expresar para aquella gente caritativa en la persona de mi vecina y amiga Maruchi nieta de "O Moreno", que reside en esa que fue hospitalaria vivienda, pues ella conoció y sufrió las vicisitudes en que se vivía entonces (Años 1050-60).
Francisco "O Cego", conocía sensitivamente el camino hasta la fuente del Cal e iba a buscar sellas de agua. Yo lo recuerdo. Un día de nevada se perdió, durante varios días. Estuvieron búscándolo y apareció vivo, cerca de Coitelada, en el llamado Campo das Grellas.

De "A tía Amalia do Bosque", tengo el recuerdo de una vez que me caí jugando y torcí un tobillo del pié mas jodido, lo que decíamos era una "escordedura". Ella era "compostora" de brazos y piernas y mi madre fué a llamarla. Cuando vino a casa y me vió el pié, deforme y flácido de la polio, empezó a santiguarse y dijo que no era cosa de ella, que llamaramos un médico. Se le explicó el padecimiento, pero que el golpe era cosa aparte. Pidió un plato con aceite y vinagre y empezó a masajear el tobillo, cubriéndolo luego con unas vendas de trapo.
Al cabo de cierto tiempo vino en cura.

La otra VENTANA a la que me asomo es Internet.

Internet es una revolución inesperada en nuestra sociedad. Nadie previó este gran avance tecnológico. Alguien, a quién yo leía de pequeño, Julio Verne, dijo que viajaríamos al espacio y lo conseguimos; alguien dijo que el hombre podría volar hacia cualquier parte del mundo y esto se hizo realidad con el avión; pero nadie dijo que podríamos comunicarnos con miles de personas al mismo tiempo a través de Internet a tiempo real. Ahora podemos decir que Internet es algo imprescindible en nuestras vidas.


PC Ordenador además de iPad y móvil, son ventanas al Mundo
Las posibilidades son muchas, tantas como cada persona quiera.
A nivel personal, también nos proporciona muchas utilidades y maneras de abrir otras vías de comunicación. Es curioso cómo podemos recuperar amistades perdidas a través del correo electrónico, o relacionarse con otras personas de todo el mundo por medio de foros de nuestro interés personal. O divertirnos un rato...
Internet es un auténtico consuelo para personas que viven aisladas, como yo ahora mismo, que estoy haciendo uso de  este invento maravilloso para decir lo que estoy diciendo.


Ahora toca utilizar la izquierda para hacer estas cosas

Así que ya me tenéis asomado a la VENTANA, como medio de contacto con el exterior, en estos momentos de "reclusión mayor sin fianza".


jueves, 29 de enero de 2015

PLATAFORMAS Y AA.VV., PIDEN SEGURIDAD PARA LA CARRETERA DE CHANTEIRO


Recordando la AA.VV. "OS CASTROS" de Chanteiro - Cervás







Érase una vez,...... en que en España "reinaba" por la "Gracia de Dios" un sanguinario dictador llamado Caudillo Franco.
En los pueblos el alcalde, siempre adicto al régimen del Movimiento Nacional, los nombraba el Gobernador Civil Provincial.
Por los años 1.970 y pico, los vecinos, aprovechando los resquicios de una tímida apertura en la constitución de Asociaciones, empezaron a crear las

Asociaciones de Vecinos.
En nuestra parroquia de Cervás, fundamos la denominada "AA.VV. OS CASTROS de Chanteiro - Cervás", para reivindicar las necesidades locales de los lugares
periféricos. Porque los servicios municipales eran siempre muy centralistas y se volcaban solamente en el núcleo principal, en este caso la villa de Ares.

Con entusiasmo, dedicación y trabajo conseguimos hacernos oir y entre otras mejoras que logramos pueden citarse:
- La Escuela de Párvulos de Cervás.
- El Servicio Teléfonico domiciliario.
- Disolución del Coto de Caza.
- Mejoras del Alumbrado.
Y algunos otros más.

Con la llegada de las Corporaciones Democráticas, la función de éstas AA.VV. ya no fué tan necesaria y la nuestra acabó por finiquitar, sin darle disolución legal.

Ahora, nuevamente surgen Plataforma Estrada Ares-Chanteiro y también ya hace unos cuantos años la nueva AWCH (Asociación Vecinos Chanteiro) 
 que al no actuar coordinadas en asuntos como CARRETERA DE CHANTEIRO, olvidan algo tan fundamental como: "LA UNION HACE LA FUERZA"




La actual AWCH hace públicas los siguientes escritos:
 Www.vecinosdechanterio.org
vecinoschanteiro@gmail.com
Tlf. 620216551
Outeiro nº 4. 15625Chanteiro-Ares
Nº de rexistro: 2009/013667-1(AC) Páxina1 de 1
COMUNICADO DA XUNTA DIRECTIVA DA A.VV. DE CHANTEIRO
Con motivo dos acontecementos posteriores ó desgrazado accidente acontecido recentemente na estrada Ares-Chanteiro, a Xunta Directiva da Asociación de Veciños de Chanteiro quere manifestar o seguinte:
- Como non pode ser doutro modo, lamentamos profundamente o accidente que ocasionou unha vítima mortal. E tamén respectamos a intimidade e a dor da familia afectada.
- A Asociación de Veciños de Chanteiro, legalmente constituída dende decembro de 2009, leva dende ese ano solicitando a todas as Administracións competentes que se tomaran medidas preventivas para garantir a seguridade viaria nesta estrada e en todas as outras vías de Chanteiro. Se fixo a raíz da construción da EDAR, polo tránsito de maquinaria e vehículos pesados; se fai cada ano (e varias veces) polo estrado dos arcéns sen desbrozar; se fai durante o inverno polas condicións meteorolóxicas e no verán pola maior afluencia de visitantes á Praia de Chanteiro. Practicamente en todos os escritos enviados oficialmente se fixo, se fai e se seguirá a facer mención á seguridade viaria. Nalgún deles mesmo nos lamentábamos de si había que agardar a un accidente (como finalmente ten acontecido) para que as Administracións competentes tomaran en serio este asunto.
- Queremos felicitar ó recentemente aparecido Colectivo ou Comisión Veciñal de Lubre, Cervás e Chanteiro pola súa eficacia e rápido éxito conseguindo que o presidente da Deputación lles chamase para reunirse con eles. Esta Asociación o leva intentando dende o ano 2012, sen sequera recibir resposta. Dado a carácter do asunto a tratar, a mínima cortesía aconsellaba ter enviada esa invitación tamén á Asociación de Veciños de Chanteiro.
- Agardamos sinceramente que o proxecto de ampliación da estrada Ares-Chanteiro se execute canto antes, e nas súas dúas fases previstas; que se cumpran os acordos da Deputación (e as promesas do seu presidente) neste asunto e nos demais que nos afectan; e que o interés dos partidos políticos e da Deputación por esta zona de Ares vaia máis alá das vindeiras eleccións municipais.

Www.vecinosdechanterio.org
vecinoschanteiro@gmail.com
Tlf. 620216551
Chanteiro nº 4 (C.C. Outeiro), 15625-Ares
Nº de rexistro: 2009/013667-1(AC) Páxina1 de 1
Sr. PRESIDENTE DA DEPUTACIÓN DE A CORUÑA
 Con motivo dos acontecementos posteriores ó desgrazado accidente acontecido recentemente na estrada Ares-Chanteiro, a Xunta Directiva da Asociación de Veciños de Chanteiro quere manifestar o seguinte: A Asociación de Veciños de Chanteiro, legalmente constituída dende decembro de 2009, leva dende ese ano solicitando a todas as Administracións competentes que se tomaran medidas preventivas para garantir a seguridade viaria
nesta estrada e en todas as outras vías de Chanteiro. Se fixo a raíz da construción da EDAR, polo tránsito de maquinaria e vehículos pesados; se fai cada ano (e varias veces) polo estrado dos arcénssen desbrozar; se fai durante o inverno polas condicións meteorolóxicas e no verán pola maior afluencia de visitantes á Praia de Chanteiro. Practicamente en todos os escritos enviados oficialmente se fixo, se fai e se seguirá a facer mención á seguridade viaria.
Nalgún deles mesmo nos lamentábamos de si había que agardar a un accidente (como finalmente ten acontecido) para que as Administracións tomaran en serio este asunto.
Dado que o presidente da Deputación de A Coruña, segundo indican os medios de comunicación, solicitou reunirse co recentemente aparecido Colectivo ou Comisión Veciñal de Lubre, Cervás e Chanteiro, sen ter en conta á nosa Asociación (que xa o solicitou en anteriores ocasións dende 2012 reunirse co Presidente da Deputación), tamén representativa,pois contamos con máis de 80 Asociados, SOLICITAMOS Ser recibidos polo presidente da Deputación de A Coruña
para trasladar directamente as peticións dos nosos Asociados no asunto da ampliación da estrada Ares-Chanteiro e nos outros asuntos que tamén afectan a esta
poboación.
Agardando recibir una resposta a esta petición, se asina en Chanteiro a 23 de xaneiro de 2015.

lunes, 11 de noviembre de 2013

ARES: MEGALOMANÍA versus MELOMANÍA


 

  Los atinados comentarios de José A. Ponte Far y Xoan Rubía en dos diarios de este fin de semana, me ahorran buscar más argumentación sobre la megalomanía que afecta a los mandatarios de hasta el más pequeño pueblecito.

Todos quieren dejar su huella en una placa con su nombre en un edificio o construcción lo más grande posible, tipo Palacio de la Cultura do Gaiás iniciado por Fraga. 
(No nos olvidamos de aeropuertos, paseos marítimos, muelles, etc.)

Sólo añadir que los ejemplos cercanos están también a la vista: Nuevo concello de Ares, Casa del Reloj en el muelle mugardés y si me apuran un poco incluso el nuevo Auditorio de Caranza en Ferrol, totalmente innecesario y costoso.


Y ya concretando,  a la grandiosa idea del Auditorio de Ares, que le ronda a nuestro Alcalde según expresiones suyas en Facebook,  entra totalmente dentro de ese capítulo innecesario del despilfarro que no debieran tener los ayuntamientos en estos momentos.

Se ve que no aprendemos nada de todo lo que está pasando.
Sería, si se llevara a cabo, un cuantioso dispendio no asumible por las debilitadas arcas municipales o en detrimento de otras necesidades y que serviría únicamente para hacer dos o tres conciertos al año.
Conciertos y festivales que se pueden hacer al aire libre, en el pabellón deportivo o en una carpa al efecto, así como en existentes locales de Sociedades y municipales infrautilizadas.

Se evitarían los costes del mantenimiento y conservación de esa pretendida futura infraestructura costosa e innecesaria.


Si se le quiere dar destino a ese desaprovechado solar, donde se pretende ubicarlo,  en  la denominada Escuela de Niñas "Las Alianzas", lo mejor, barato y más útil será convertirlo en una Aparcamiento Urbano, bien situado en el centro y con tremenda utilidad de lo que Ares carece.



 OBRAS SON AMORES  -  Xoan Rubia -   Diario de Ferrol  - 10-11-2013
Y no buenas razones”, reza o sabio refrán. E ven a dicir que falar nonvale nada se o discurso no vai acompañado de accións palpables, de cousas tanxibles. Isto semellan telo ben claro algúns políticos que andan sempre na procura de facer algo, sexa o que sexa, con tal de que quede aí malia que a testemuña física da súa xestión non serva  case para nada. Os exemplos son abondosos e nalgún caso ata da vergoña ver tanto dispendio con tan pouca utilidade. E o asunto é que non se fan cálculos das necesidades; tan so importa facer o que sexa e que na plaquiñas quede iso de: “... sendo presidente Fulanito e alcalde Menganito”.
Houbo un tempo, coincidindo con que o exalcalde da Coruña Francisco Vázquez promovera un paseo marítimo para a veciña cidade, no que non houbo rexedor que non pensara o mesmo para o seu pobo, vila ou aldea. Saíron paseos marítimos e fluviais coma xestas polos camiños. E que me din dos portos exteriores. Aquí, con a penas dez millas marítimas de distancia, temos dous e aínda non apareceu ninguén que explicase con claridade o por que deses  súper portos un tan preto do outro. Un non quer ser mal pensado, pero  destas historias algúns seguro que sacaron boa tallada.
No caso da alta velocidade ferroviaria acontece algo semellante. De súpeto a todos entráronnos unhas presas tolas, unha necesidade de chegar a 300 quilómetros por hora a todos os sitios, e de andar coma tartarugas pasamos a ter a liña de alta velocidade máis ampla de Europa con estacións preciosas, de deseño, onde sube un e baixan dous pasaxeiros.
Non sería mellor actualizar o que temos (logo pasa o que pasou) e promover servizos decentes, cómodos e alcanzables de prezo? Estou convencido de que se, por exemplo, de Ferrol a Coruña tivésemos un servizo de tren regular (un pouco máis rápido, si), modernizado e con prezos e horarios axeitados,  o mesmo a xente usaría menos o coche particular para desprazarse entre as dúas localidades. 
Dos aeroportos xa nin lles falo pois aí teñen exemplos dalgún onde se fan  dous aterraxes ao día ou outros nos que aínda non chegou ningún avión, un deles con estatua xigante do señor Fabra por aquilo de perpetuarse, de que quede constancia do ideólogo e promotor de tamaño disparate. E con estes dispendios así andamos a velas vir namentres uns poucos rinse de nós e fan suculentos negocios.
Pero estes desembolsos, estas mostras de obras que se rematan e non se inauguran, non so se sitúan nos grandes centros de influenza senón que xa aparecen en localidades pequenas coma por exemplo no meu pobo. En Mugardos xa hai tempo, no lugar onde outrora estaba o Matadoiro municipal, aló na punta do Ratón, levantaron un moderno edificio para usos pesqueiros –segundo rezaba o cartel anunciador da obra no que tamén figuraba o seu orzamento– con placas solares no tellado e imaxino que con cómodas dependencias deseñadas para o que foi concibido.
Pois leva anos aí, esperando a que alguén se decida, a que o inauguren, a que o poñan en marcha. Polo camiño que levamos, moito me temo que aí vai estar, pechado, exposto ao paso do tempo, desafiuzadodenantes de ter efecto. Este é o exemplo de como xestionamos os diñeiros públicos e logo nos queixamos, este é o panorama no que nos movemos. Ou reflexionamos sobre o mal que estamos a facer as cousas, ou estaremos dando a razón a aqueles que din que isto non ten remedio.

                                                                   -----o0o-----
¡ El tiempo juzgará estas veleidades !

martes, 21 de febrero de 2012

BON ANTROIDO LOCAL


Aparece una "Buena Nueva" o "Anuncio Gozoso" para este CARNAVAL.
SENTENCIA: "Las contradicciones y la tradicional jurisprudencia de ampliar los límites de la libertad de expresión en los debates políticos llevaron a la jueza a la absolución."
¡He dicho!
Esta es la conclusión a la que llegó la Jueza Local y con la que no puedo estar más de acuerdo.
Con respecto a unos hechos sucedidos hace tiempo.

Me gusta mucho eso de ampliar los límites de la libertad de expresión. ¡ Faltaría más !
Y sobre todo tratándose de la denostada clase política, porque eso les va en el sueldo.

Los políticos actuales ya no se presentan a los cargos con el afán altruista de mejorar la sociedad, la nación o el pueblo en que nacieron o viven.
No, les mueven otros intereses más bastardos. Pueden ser de egocentrismo y notoriedad que les permita ser influyentes y para "fardar" entre amistades y conocidos.
Pero también para solucionar su problema personal de destacar en la sociedad y cierto ficticio "famoseo" . Pero en los últimos tiempos lo hacen con el afán lucrativo de obtener unos ingresos que les permitan mejorar economicamente, en mayor medida si no destacan por su formación o actividad particular.
Algunos se conforman con tener a su disposición una VISA para alternar y otros incluso con pequeños ingresos para tomar Rioja y fumar Rubio, como sé de algún caso. O faltar al trabajo si son funcionarios o de grandes Empresas.

Es así como los "cargos políticos" se convierten en unos "mercenarios públicos", que siempre van buscando algo, menos servir a la comunidad. Todo ésto en la mayoría de los casos, salvo honrosas excepciones, como es de rigor recordar.

Y esto no es hechar basura contra nadie. Los casos de corrupción, malversaciones y aprovechamientos están a la óden del día. Baste, como yo hago, seguir la prensa, medios de comunicación e Internet para ver como anda el panorama. ¡ De puta pena !
Le llamaron tránsfuga y algo más


Hace ya mucho tiempo que no me ocupo de denunciar la corrupción. Me dí cuenta que es perder el tiempo. Está tan generalizada, enraizada y conocida que ya a nadie escandaliza.
 Incluso la ciudadanía y la población se han habituado a vivir con ella como si fuera normal. Y los corruptos declarados obtienen votos y mayorías de los ciudadanos.
Porque es ya natural. Una plaga más de la sociedad que se admite y tolera. Es como un tributo que tenemos que pagar y ni siquiera se discute.Es una pesta habitual para sufrir como la gripe.
 Incluso se ve bien, en muchos casos se dice que hacen bien y que si estuvieramos en su lugar los haríamos igual o peor.
Con esta forma de pensar ¿ a dónde vamos ?

Parodiando al D. Juan Tenorio de Zorrilla, que decía: "Desde la princesa altiva a la que pesca en ruín barca, ha recorrido mi amor toda la escala social". Pues aquí pasa igual, la corrupción ya recorre toda la escala social: Desde el mas desconocido concejal a la más alta Magistratura, pasando por Diputados, Senadores, Presidentes de Comunidades y miembros de la Casa Real  están, presunta o realmente embadurnados de mierda, pero con sus cuentas saneadas y a buen recaudo. Que al fin es lo que vale en esta asquerosa sociedad.
Por lo tanto, esta vez y sin que sirva de precedente, estoy de acuerdo con la Justicia.
Hay que ampliar los límites de la libertad de expresión.


Desdramatizar los debates e insultos de los políticos. Tomar todo a risa y cachondeo, como hacen ellos y reirse de las fechorías abundantes.
Es lo menos que nos queda en este "valle de lágrimas" de recortes, privaciones, vueltas atrás y otras lindezas que son "el pan nuestro de cada día", como sermonizan otros vividores que en el mundo son.

lunes, 14 de noviembre de 2011

ANTE EL 20-N. ELLOS SE LO GUISEN Y ELLOS SE LO COMAN - PP/PSOE, Tanto monta, monta tanto.


El sistema representativo imperante en España, necesita una reforma. Las elecciones priman a los partidos grandes y castigan a los pequeños, salvo a los que tienen una circunscripción limitada que no abarca todo el territorio nacional.
El sistema electoral español está deliberadamente diseñado para favorecer la creación de mayorías que puedan soportar gobiernos estables.
Esto se debe a la combinación de circunscripciones provinciales pequeñas con un sistema de reparto de escaños poco proporcional, que permite obtener la mayoría absoluta con poco más de un 35% de votos en la circunscripción y una diferencia de unos puntos porcentuales entre el primero y el segundo.
Es igual que haya muchos votantes o pocos, tienen sus puestos asegurados: Campeón y Subcampeón. (Barcelona y Real Madrid).

Y así ocurre, por ejemplo, que Izquierda Unida con 963.040 votos en las pasadas elecciones del 2008, obtuvo 5 diputados, mientras que CIU con con 774.317 votos, bastante menos, obtuvo justamente el doble, 10 escaños.

Así, el Estado Español se ha convertido en una Partitocracia donde los dos grandes PSOE y PP, se turnan a gobernar y los partidos autonómicos o regionalista juegan un papel demasiado importante en la política nacional, que no les correspondería.

De ahí que, aunque es importante votar tambien a los partidos pequeños, poco va a incidir en el resultado final, porque los campeones ya están decididos.

Pero es que tal y como estamos viendo los gobiernos tienen que plegarse al mandato de la Europa de los Mercaderes que imponen sus criterios y destituyen y cambian en verdaderos golpes de Estado como sucede estos días en Grecia, Italia y obliga a adelantos electorales en Portugal y España.

Nuestra postura es una participación de castigo a ese bipartidismo, mediante la abstención, blanco o nulo.
Es decir una Abstención Activa y Beligerante, no Indiferente o por comodidad.

Una de las causas de esta Abstención Beligerante, muestra un hartazgo hacia cómo los partidos políticos se han apropiado de la democracia, convirtiéndola en Partitocracia. Que entre otros males trae el despilfarro y la corrupción.

Sabemos que la democracia llegó de la mano de la sociedad civil, que incluye a los ciudadanos y a los partidos políticos, pero, con el paso del tiempo, éstos han terminado por engullir al resto de la sociedad civil, que ya no pinta nada despues de dar el voto.

De ahí que debe haber un cambio para una DEMOCRACIA REAL,YA !, como pretenden los Indignados, que somos casi todos.
Y no nos vale eso de que las elecciones son la gran fiesta de la democracia, porque los procesos electorales se han convertido en tan solo una forma de participación, anulando todos los demás mecanismos de participación ciudadana.
Una vez obtenido el voto, hacen lo que mandan los partidos y se olvidan de los ciudadanos votantes.

Todos los partidos condenan la abstención, porque les va en juego su credibilidad.
Pues no. No hay que confundir derecho con obligación.
Votar es un derecho no un deber. Y la abstención nos garantiza ese derecho a manifestar nuestro rechazo a ese sistema prostituído.

Se debe recordar que los diputados, senadores y ediles de cualquier cámara o ayuntamiento, pueden y así lo hacen legítimamente abstenerse cuando votan.
Pues lo mismo podemos hacer los ciudadanos. La participación no es obligatoria y nadie está obligado a ir a votar.

Finalmente habría que reconsiderar que se tomasen en consideración los votos blancos y abstención y se contabilicen como escaños vacíos.

Sería una forma de ahorro para el Estado y no por eso las cámaras dejarían de funcionar, pues en lugar de los 350 diputados o senadores se reducirían a 200, por ejemplo. Se haría el mismo trabajo y todos saldriamos beneficiados con ese ahorro en gastos.

miércoles, 15 de diciembre de 2010

A crise e a desesperación xa causa mortes




A crise e a desesperación xa causa mortes.
Pero, provocar situacións de pobreza, miseria e desesperación, ...... tamén é matar.

Ocorreu esta mañá en Olot (Xirona), onde xa pasaron recentemente outros casos de crimes.
Un individuo, parece ser que con personalidade alterada ou desequilibrio mental, asasinou a catro persoas.
Dous eran os donos da Empresa onde traballaba de albanel e outras dúas dun Banco.
A desesperación unida a estas personalidades alteradas, provoca estes casos de tolemia e cegueira mental ao atopar pechadas as portas e non atopar a saída a unha situación insostible.

O home de 57 anos acababa de ser despedido. Levaba xa varios meses sen cobrar e para máis INRI, déronlle como idemnización un cheque que ao intentar cobrar no Banco dinlle que non ten fondos.
En casos así, “a cabeza non para” desbarátase e xa che dá igual todo. Buscas aos que consideras culpables máis próximos e vas a por eles.
Cando en realidade os culpables están máis arriba. Pero non podes chegar a eles. A Xustiza e os Gobernos non actúan ben, non atopas solución nin onde acudir e o primeiro que se pensa é en "tomar a xustiza pola túa man".

A forma máis habitual de pór fin a esta desesperación é o suicidio.
Non hai que esquecer que os suicidios xa son a maior causa de morte tráxica en España, por enriba ata dos accidentes de tráfico.

Pero algúns antes de morrer queren facer un escarmento. Neste caso o suicidio non se consumou, pero non é desatinado pensar que virá cando a ocasión presénteselle. A súa vida xa está esnaquizada. El mesmo é tamén outra vítima, xunto cos outros catro asasinados.

Con todo, os causantes máximos de que pasen estes episodios están a salvo, con boa situación económica, rodeados de prebendas e gozando da vida, con escoltas, gardacostas e pelotilleiros que lles celebran as grazas e encomian o seu nefasto proceder.

As crises páganas os débiles e necesitados.
As cousas estanse pondo mal e hai xa moita desesperación. Porque hai que recordar que, provocar esas situacións de pobreza, miseria e desesperación, .... tamén é matar

viernes, 26 de noviembre de 2010

lunes, 12 de abril de 2010

14 ABRIL - República Española y Proceso a Garzón



¡ VIVA LA REPUBLICA ESPAÑOLA !
14 de Abril - 79 Aniversario República Española



"LXXIV AÑO TRIUNFAL DE FRANCO Y SUS SEGUIDORES"
El Movimiento Nacional Fascista FALANGE ESPAÑOLA y otras organizaciones ultraderechistas logran, en la España actual, sentar en el banquillo al Magistrado Español más conocido mundialmente por sus Causas Justas, contra ETA, GAL, narcos y contrabandistas.

Pero al que no se le permite que intente abrir el proceso de las Fosas de los Crímenes Franquistas y personas desaparecidas, basándose en una supuesta amnistía pre-constitucional, totalmente revisable ya que, según los Derechos Humanos, los crímenes de Genocidio no son amnistiables y además no caducan nunca.

La Justicia Española, como las demás Instituciones y Partidos, está bastante corrompida, por lo que no podemos esperar mucho de ellas.

A ver si la Justicia argentina u otras internacionales nos echan una mano en este trance que estamos a padecer.

Tristeza dá descubrir que se hacen patentes las palabras del Dictador: "Todo queda atado y bien atado".

Y la sombría y siniestra efigie del Caudillo se pasee todavía por "NAVANTIA FERROL", desde el Arsenal hasta Caranza donde hubo una Prisión Militar, en la que debiera haber ingresado en vida y no ahora en efigie cubierta con una lona, quizás a la espera de que "os tempos sean chegados", para volver a reitegrarla en la polémica restaurada Plaza de España.

Fotografías últimas del Siniestro Jinete cabalgando por su "Ferrol del Caudillo" natal.


Y volviendo a lo de Garzón, se trata de una envidia y venganza por atreverse a investigar los crímenes del franquismo y las finanzas y corrupciones de sus herederos. Además de "compañeros que le tienen ganas y quieren pasarle factura" por alcanzar el "famoseo".
La comunidad internacional quedará pasmada de lo que ocurre en España.


Ya en diciembre del 2006, cuando el fallecimiento de Pinochet y a raíz de un escrito sobre este hecho en mi "Chanteiro.Blog de ROMAYO", un ciudadano chileno me hacía llegar el siguiente comentario al que no le falta toda la razón:

COMENTARIO:
Autor: Victor de Chile

"Uds, españoles, cuéntennos a los chilenos cómo hicieron vuestra transición hacia vuestra democracia actual, para poder aprender de vosotros. Cuantos juicios por violaciones a derechos humanos? cuantas comisiones de verdad y justicia? cuantos procesados? cuantos condenados? hubo procesos de verdad y perdón?

Lo pregunto, no sólo por aprender sino para asegurarme de que tenéis propiedad desde vuestro tejado de vidrio, como para opinar con tanta ligereza sobre lo ocurrido en Chile. Vuestra transición desde la dictadura directamente a vuestra monarquía duró lo que el último suspiro de Franco.

No tenéis calidad moral como para opinar sobre Chile si aún no habéis tenido los cojones para enfrentar vuestra propia historia moderna. Ni siquiera os atrevéis a destapar las decenas de fosas comunes con decenas de miles de cadáveres de españoles que tapizan vuestro territorio.

Nosotros los chilenos de centro derecha y centro izquierda habemos sufrido y superado mucho de nuestra transición y nos molesta ser el objeto de vuestro microscopio pseudoevaluador. Hemos llevado adelante en nuestro querido país procesos legales, condenas y toda la policía de Pinochet tiene cadena perpetua.
Si eso os hace feliz, sólo demuestra vuestra pequeñez.