Blog Personal fundado el 9 de Enero 2006, por:

Blog Personal fundado el 9 de Enero 2006, por:
¡Viva la Libertad de Expresión!

jueves, 30 de mayo de 2013

DUELO ENTRE DAMAS




DUELO ENTRE DAMAS
Co falecemento da "Dama do Atlantico" Karina Falagan, recordamos o episodio habido entre ela e a nosa Alcaldesa de Ares e despois deputada Rosa Miguélez Ramos.
En 1991 Rosa Miguélez, deputada do PSOE, dixo no Parlamento galego:
"Que o Partido Popular teña como militante a unha muller como Karina Fálagan, coñecida prostituta de Vigo, non quere dicir que tódalas mulleres do PP o sexan".
Dous anos despois Karina Falagan entra no Parlamento de Galicia, accede á cafetería onde está Rosa Miguélez e lle pregunta se a coñece.

Despois de recibir un non por resposta deulle unha labazada ao tempo que a insulta. Karina foi denunciada polo Parlamento de Galicia, solicitando seis anos e un día de prisión e un millón de pesetas de multa.

O 27 de febreiro de 1995 díctase sentenza saíndo absolta.

O escrito recolle tamén que a acusada dirixiu á deputada expresións como
"ti chamáchesme puta, e a puta serás ti e os teus socialistas de merda. Eu son unha currante" e "neste Parlamento non hai ovos, pero agora hai ovarios".

Karina atopou a Miguélez tomando un café e malia que tiña un brazo escayolado pegoulle duas bofetadas. "Miroume con cara de noxo", declarou a acusada na vista, coma se fose un piollo.

Cruzóuseme o cable e, como xesticulo moito, fóiseme a man. Parece que lle caeu unha "oblea xacobea". Pero non quixen darlle, porque si quixese, coa forza que teño..." ¡fóiseme a man !
O fiscal Luís García Malvar non pareceu moi compracido co espectáculo,  xa que reprochou á acusación particular que fixese "perder o tempo" á Audiencia cuns feitos que, segundo él, poderían haberse dirimido nun xuízo de faltas. Pero a avogada da Cámara autónoma, Branca Morgade, ratificouse en que se trata dun atentado contra unha parlamentaria en exercicio das súas funcións, polo que pide seis anos e un día de prisión.

Falagan despediuse piropeando ao tribunal: "Seguro que me fan vostedes xustiza porque son uns cabaleiros"
Total, que foi absolta neste xuízo de 1995.

Karina Falagan mantivo durante anos calurosas relacións coa élite do PP galego, a cuxos congresos asistía sempre en lugar preferente.
A agresión a Rosa Miguélez espantou ás súas vellas amizades, polo que facía tempo decidira pedir a baixa como militante antes de que a botasen.

 No xuízo ninguén quixo saír con ela na foto. Non compareceron como testemuñas nin o conselleiro de Interior da Xunta Juan Miguel Diz Guedes (declarou por escrito), nin o alcaldable do PP por Vigo Manuel Pérez, nin sequera a ex parlamentaria agredida.
Tamén delegóu a súa presenza nunha compañeira de despacho o avogado elixido polo Parlamento galego, José Luís Rodríguez, irmán da esposa de Luís Roldán.
Foi unha decepción para Karina porque minutos antes de entrar á sala xa convertera o parentesco do seu acusador nun formidable argumento defensivo.

Como queira que nas súas conclusións iniciais, despois corrixidas, o representante do Parlamento pedía outros seis anos de desterro por un delito contra os altos organismos do Estado, a procesada estaba disposta a propoñer que a canxeasen por Roldán "a ver si así devolve a pasta que lle roubou aos orfos da Garda Civil".



martes, 5 de febrero de 2013

O Libro do Xiro


lunes, 7 de enero de 2013

EX-ALCALDE CENDAN CONDENADO: "MUERE MATANDO"



La impuesta dimisión por condena del ex-alcalde popular Manuel Cendán, provoca una nueva "borrasca" en el Concello.
Y es que Cendán quiere morir políticamente matando. Ya lo demostró en su comparecencia del video adjunto.
Disparará contra todo lo que se le ponga por delante, pero sus "blancos" principales serán el actual alcalde Julio Iglesias (PSOE) y su hermano gemelo Luis Cendán (NAL).
Manuel Cendán sabe mucho de los "trapicheos municipales" y tratará de escudriñar en lo que pueda haber en Ares, como ya amenazó a Iglesias para que vaya marcando el paso o retroceda en los pasos ya mal dados.

Además también disparará contra su hermano Luis y el ex-popular Juan Vilar, ambos asesores actuales del proyectado nuevo Plan de Urbanismo, no condenados en la sentencia pero sí citados como colaboradores de los censos irregulares del año 2003, cuando compartían gobierno Popular con el condenado Manuel Cendán.

Y, por otra parte, el BNG aprovecha la "movida" para llevar el ascua a su sardina, exigiendo la disolución del pacto del PSOE con los "cendanistas separatistas".

Todo un dilema que le viene a romper la precaria paz municipal de que gozaba últimamente el Concello.
El "pacto de estabilidad" logrado con Luis Cendán, tiene su coste político para el Alcalde Socialista, porque es un pacto antinatural igual que un "matrimonio de conveniencia" como ya resaltamos en su día.

Pero la política tiene esas servidumbres y hay que "tragar sapos" pues, aunque el cuerpo le pida otra cosa para alimentación, Julio Iglesias piensa que debe aguantar en pro de conseguir un Plan de Urbanismo y otros acuerdos más en los que necesita una mayoría cualificada.

Esa mayoría que podría ser natural con el BNG, que fue el que lo apoyó en el nombramiento como alcalde (pues tenían fundadas esperanzas de pacto), no se va a producir porque entre PSOE y BNG no hay feeling sino fobia.

El pacto nunca logrado con el BNG, traería unas consecuencias que nunca se van a dar.
Juan Sixto Galiano nuevo portavoz PP
El BNG exigiría su cuota de poder que rentabilizaría en perjuicio del protagonismo político y mediático de Julio Iglesias. Entonces y a pesar del costo, continuará el pacto con los "escindidos cendanistas populares del NAL", que se libraron de la sentencia condenatoria. Porque colaboradores, cómplices e implicados hubo muchos más.

Algunos que están también de funcionarios en el Ayuntamiento y no se puede ni debe iniciar una persecución contra ellos, porque además, visto lo visto, algunos de estos enchufados ya olvidaron a su "conseguidor" cruzando para la otra acera.

El tiempo, que todo lo cura, irá consolidando el necesario equilibrio para trabajar por el pueblo, que es para lo que en teoría se presentaron y no para personalismos, aprovechamientos y otras lindezas que ocurren en la práctica, que tanto molestan, abundan y aburren.

Como habrá un cambio de portavoz popular ya anunciado, pues le deseamos suerte a Sixto Galiano y le animamos a que no se entretenga en enfrentamientos estériles y vaya al grano de su tarea.

domingo, 30 de diciembre de 2012

Cendán ya representa la Corrupción Municipal de ARES

Cendán ya representa la Corrupción Municipal de ARES


El ex-alcalde Manuel Cendán, condenado a posteriori de sus dos mandatos, por los continuos fallos de que padecemos en la Justicia, acaba de ser ratificado su delito por la Audiencia.

Se resistió hasta la extenuación, en su torpeza por no reconocer su fechoría y de quienes le arropaban. Negaba su culpabilidad, porque le parecía de "lo más normal" su atrabiliaria concepción de la vida política, como siguen teniendo otros muchos más.  ¿ ...?

..... Y como no pensamos emplear ni un minuto más en machacar sobre estes temas, remitimos a varias entradas que ya le dedicó en su momento "A Voz de Chanteiro".


Cendán,   Cendán,   Cendán.

lunes, 24 de diciembre de 2012

lunes, 3 de diciembre de 2012

Día Internacional de la Discapacidad - Ares

Manifestante ayer en Madrid
Día Internacional de la Discapacidad

En 1992 la Asamblea General de las Naciones Unidas y la Unión Europea designaron la jornada del día 3 de diciembre de cada año como Día Internacional y Europeo de las personas con Discapacidad.
El objetivo de esta Jornada, es concienciar sobre la Igualdad de las personas con Discapacidad en lo referente a los derechos humanos, insistir en la necesidad de su Participación  y contribución a la sociedad del mismo modo que el resto de ciudadanos y reivindicar el derecho al trabajo, a la educación, a una vivienda  en condiciones y al acceso a actividades de ocio y tiempo libre.

La Ley de la Dependencia de Zapatero ha sido «desmantelada antes siquiera de comenzar a implatarse», y la inclusión real en el sistema educativo «del alumnado con discapacidad es solo una mera declaración». Todos los logros sociales van en retroceso, en nombre de una austeridad engañosa, que les permite a los pudientes enriquecerse más, privatizando éstos servicios con la creación de Empresas que regentan los mismos que gobiernan o reparten entre sus adláteres. ¡Todo queda en casa!

En las épocas pésimas de crisis, como la que estamos sufriendo, las personas con discapacidad son las que más sufren y están más abandonadas, por su escaso poder reivindicativo.
No cuentan para nada. De ahí las protestar de ayer en Madrid y otros lugares: "LOS RECORTES MATAN", es puro terrorismo de Estado. Pese a quién le pese.

A los Discapacitados, como a todos los más vulnerables, se les machaca constantemente con esos recortes de pagos farmacéuticos, en servicios que ni funcionan como el Transporte del 065, se suprimen las ayudas para sillas de ruedas, bastones, material ortoprotésico, ayudas técnicas, reformas domiciliarias y un montón que sería muy largo mencionar.

En cambio se siguen derrochando en administraciones supérfluas e inútiles, dietas y asesores a dedo para políticos. Y no hablemos ya de la Banca a quienes se rescata mientras hacen desahucios de viviendas que se quedan vacías y luego el banco ya no paga el IBI, ni los gastos de comunidad por ellas.

Toda una sinvergüencería que afortunadamente sale en los medios, pero que los políticos toleran y miran para otro lado, porque a los Bancos les perdonan sus tropelías y además cuando abandonan la mamandurria de la política, les buscan empleo y enchufan a sus allegados en las grandes Empresas que también son complices de la gran Banca.
¡ Todo tan escandaloso !, que ya no hace falta insistir.




En ARES ultimamente se hizo bastante en cuanto a la accesibilidad en aceras, edificios y aparcamientos reservados. Lo reconocemos.

Aunque no siempre se ponen en los lugares más apropiados e idóneos. Y ya no digamos de que tampoco se respetan.

Pero queda pendiente lo de los establecimientos y lugares particulares de asistencia pública, a quienes había que concienciar e incentivar para que se adaptasen a las Normas de Accesibilidad. Se siguen abriendo locales que no cumplen esa Ley.



De todo esto ya comentamos en otras entradas.

  Como se pueden ver en estos enlaces.

Amigos que con su labor sacaron del ostracismo a muchas personas deficientes
Por último reconocer a particulares, movimientos y asociaciones que llevan años luchando por la integración y reconocimiento de los derechos de las personas discriminadas sólo por la condición de ser distintas, diversas y con facultades mermadas.

Muchos disminuídos físicos pudieron salir de sus casas, defender sus derechos y lograr su integración por personas que defendieron su causa y les ayudaron. Y quiero referirme, entre otros, a mis colegas y amigos que cito aquí : DOSIL, MARI MORADO Y GÁRATE,  para agradecerles su encomiable labor.

¡¡ Gracias por vuestra entrega !!

miércoles, 7 de noviembre de 2012

POR LA CRISIS: VUELVEN LAS "COSTURERAS A DOMICILIO"


Moderna máquina portátil SIGMA

POR LA CRISIS:  VUELVEN LAS "COSTURERAS A DOMICILIO"

Un oficio antiguo y que según leo vuelve ahora a resurgir, por razones de la crisis que nos atosiga, es el de las "costureras a domicilio".
Supongo que ahora llevarán para coser unas de las modernas máquinas ultraportátiles eléctricas y ligeras de peso y volumen.

Pero entonces vuelven a mi mente los nombres de las "costureras" que en mi niñez y adolescencia había en Chanteiro y que se dedicaban a ir por las casas a coser con su máquina "portátil" cargada en la cabeza.
Recuerdo perfectamente a "Lola da Roxa" "A Cuca", a "Juana de Rosalía", "Manola da Cochera" ya fallecidas y a "Fina de Rozas" que felizmente sigue viviendo en su casa del Curro y que pese a ser octogenaria, se encuentra en muy buen estado.

En nuestra casa tuvimos primero como "costurera" a "Lola da Roxa" o "Lola da Cuca".
Venía una o dos veces al mes y echaba el día entero. Aparecía por la mañana temprano, subía con su máquina al piso y se situaba en una mesita con silla cerca de una ventana, para aprovechar la claridad y al mismo tiempo enterarse de lo que sucedía por fuera.

Comía en nuestra mesa familiar de lo que había y trabajaba hasta que oscurecía. A veces volvía al día siguiente si le quedaba trabajo pendiente y si ese día no lo tenía comprometido para ir a otro domicilio.
No paraba un momento en su labor dándole a la manivela, la tijera y la aguja y dedal. Mi madre se encargarba de buscarle tarea cuando terminaba con un trabajo, ........ siempre aparecía algo que hacer.

Esta costurera que, -como las demás-,  vivía exclusivamente de esta labor, siempre estaba canturreanado y la canción que más repetía era "Virgen de Amor", por lo que familiarmente ya nos referiamos a ella entre el vecindario como "Virgen de Amor".
Más tarde tuvimos a "Fina de Rozas", que al ser más joven ya innovaba más, aportando algunos figurines y revistas de moda, para dar idea de los modelos a confeccionar.
Máquina portátil que tenía cubierta de madera


Porque estas mujeres eran modistas completas que diseñaban, cortaban y confeccionaban todo tipo de prendas: vestidos, camisas, chaquetas, pantalones, ...

Pero a las casas a lo que más venían era a remendar y reformar.
Se aprovechaban los vestidos al máximo, haciendo cambios de modelo con añadidos. También se arreglaba ropa de unas personas para otras, a veces despues de teñir las telas con cartuchos de "Tintes Iberia", hirviendo las telas con el polvo de color en una olla grande, dándole vueltas con un palo, dejando luego un tiempo a remojo y sacándolas después a secar.

Los calcetines se zurcían y se les daba la vuelta a los cuellos y puños de las camisas. Se hacían también delantales, pañoletas, escarpines, servilletas, sábanas, almohadones, camisones, pijamas y toda la ropa interior.

El día que venía la costurera a casa era un día distinto. Su compañía alegraba, hasta se comía mejor y siempre se conocía alguna novedad de lo que pasaba en la aldea y otros lugares.
Canillas y lanzaderas de la máquina


A mi me gustaba ver la puesta en marcha de la máquina. Colocar la aguja y enhebrar el hilo del carrete hasta la aguja, con todo un recorrido por un montón de enganches, alambres y discos de presión, hasta pasar por el ojo de la aguja en medio del prensatelas y dar luego las primeras vueltas al volante para que la aguja sacase el otro hilo de la "canilla".
Mas tarde ya se montaron algunos talleres de costura en casa de las modistas, a donde iban aprender las niñas al salir de la escuela. Y los padres que podían les compraban una máquina ya de pié para coser y bordar de las marcas Sigma o Alfa.
Sencilla máquina de pié - Las había con mueble

Porque las máquinas portátiles de las costureras eran más bien de las marcas Singer o Pfaff.
Mis hermanas tuvieron sus máquinas Sigma de pedal y yo era el encargado de engrasar, revisar y reponer la correa de cuero del volante de arriba al grande de abajo que se movía con el pié accionando el pedal.


sábado, 3 de noviembre de 2012

AOS 25 ANOS DO PASAMENTO DO POETA PEREZ PARALLÉ - UN RECORDO


Quero desde "A Voz de Chanteiro", abdicarlle unhas verbas moi agarimosas ao poeta Xosé María Pérez Parallé agora que se cumpren vintecinco anos do seu pasamento, xa que morreu en Novembro do 1987.

Naceu en Ferrol, no barrio de Canido, o 4 de agosto de 1909. Cursou a carreira de Maxisterio e comezou
as de Filosofía e Letras, e Dereito en Compostela, onde colabora en diversos periódicos desta cidade e cofunda a revista "Abrente". Participa dá labor xornalístico de "Renovación" e nas actividades do "Centro Obreiro de Cultura de Ferrol".

Abdícase ó ensino en Ferrol e desenvolve unha gran actividade cultural, xa sexa como conferenciante sobre temas galegos, pregoeiro, mantedor en certames, fornecedor de letras para as rondallas ferrolás (Noite dás Pepitas) ou, sobre todo como poeta e autor teatral.
"Iste que ollades na fotografía,
de boina i-o lazo negro pendurado,
é, Pérez Parallé, Xosé María,
o fillo de Camilo e de María
e de Canido no Ferrol, onde foi nado.

E poeta-segrel que canta a Terra,
a ista santa Galicia asoballada;
por éla sofre, loita e berra,
denda veira da mar a ergueita serra;
no rueiro, na vila; no pobo, n-alborada.

Un poeta-segrel de luas e de estrelas;
enchido o peito de quentes irmandades;
un tolo, toleirán de ventoselas;
irmán das albres, dos ríos, das fontelas;
dos paxaros irmán nas longas soedades.

Iste que ollades na fotografía,
fixo na sua mocedade un arrenego
ao pé dun cruceiro certo día:
"que señorito endexamáis sería,
pois tería de ser: SEMPRE GALEGO".
Tamén traballou como docente na escola de aprendices de ASTANO.


A súa obra escrita non foi moi ampla.
Poesía
1961: Mariñás
1977: Non falarei, non
1983: Cartafol dá saudade
1985: Dorna romeira
1990: Chanteiro
Teatro
1977: O rodicio
1982: A sabela
1983: Doendelas de Nadal
1986: Parladoiro

Sempre sentín certa admiración po-la persoa de Xosemaría, tanto po-la súa obra como po-lo que representaba na época dura dá tremenda ditadura, dá que sufrira tamén os lategazos.

A ocasión presentóuseme nunha actuación que fixeran "O Segreles", grupo no que tamén cantaba, no Casino de Ares.
Tivemos unha boa amizade, que compartimos moitas veces,a maioría nos Círculos de Fene e Perlío, onde facía de animador cultural. E na súa casa de Barallobre chateamos algunhas cuncas de augardente.
E tamén dás queimadas que esconxuraba en Fene, a onde unha data lle levamos xa cocidos un saco de Ourizos que lle brindou o artesán chanteirés "Lolo do Outeiro", que expoñía seus artellos de madeira con motivo do día dás Letras Galegas, que o Círculo de Fene foi o primeiro en Celebrar en memoria de Rosalía de Castro.

Foi tamén él o que nos deu a idea para poñerlle o nome o Centro Cultural de Chanteiro.
Nos dixo que sería bo darlle o nome do lugar onde se encontra, que neste caso e Outeiro.
Participou no acto dá inauguración o primeiro de decembro do 1979, e veu varias veces mais nas celebracións dos primeiros aniversarios, como animador dás xornadas festeiras que se facían para conmemorar esas datas.

Para ou segundo aniversario se lle fixo unha homaxen, e él preparou un "Poemario Sinxelo" que titulou "Chanteiro" composto con poesías e versos relativos a toponimia dos lugares de Chanteiro que me encargou que lle facilitase. Cousa que fixemos con moito agarimo.
Como xentileza este Poemario iniciouno cuns versos meus chamado "Recordos", que dicían:

"Camiñarán os anos,
Virarán os rumbos;
outros
ventos
virán;
pero os meus recordos,
eses nunca pasarán"

Outras estrofas dá miña autoría eran "O que busco":

Quero atopar o que busco
mais non sei se o acharei,
pois aínda que quero encontralo;
o que busco, non o sei.

Xa falecido o noso amigo Xosemaría, o Centro Cultural "Outeiro" de Chanteiro pideulle permiso a súa familia para editar estes poemas nun libriño chamado "CHANTEIRO, Poemario Sinxelo", con deseño de Lois Rodríguez, producido por AGA PRODUCCIONS e imprimido por VENUS artes gráficas, s.a. no ano 1990.

No acto do homaxen, pronunciou o seguinte AGRADACEMENTO:
A vos, Xunta Directiva, dá Sociedade "OUTEIRO", ese centro cultural a quén teño en bo aprecio e gardo tantos recordos de Amigos e compañeiros.
Grazas polas vosas verbas que penso non as merezo, pro cando veñen de vos as acobillo no peito porque trán a quenturía de vós i-a mar de Chanteiro que o Segaño i-a Coitelada acariñan garrulleiros.
Mar de Chanteiro meiguiza, dous meus enamoramentos: deste segrel dá mariña que quixo ser mariñeiro e corre-o sete mares na barca do pensamento!
Grazas, Xunta Direitiva, e socios do meu "OUTEIRO", na data do meu homaxen o saúdo dun galego que loita por unha Matria cô a sangue dos seus versos por non ve-la asoballada por caciques i estranxeiros.
A nosa Galicia, é nosa, i hai que tentares-ô peito pra pôr as pegadas nela, pois onde están os galegos teñen de ser irmandiños e ter os brazos abertos, coma tiveron, pra min os da Sociedade "OUTEIRO".

O libriño ten unha decena de poemas nos que resalta o "Romance Toponímico de Chanteiro":
"Quero falar de Chanteiro,
nunha xeitura sinxela
relembrando a toponimia
dos nomes que eisisten n-ela:
nomes que me foron ditos
por un rapás d-ista terra,
que nado foi en Chanteiro
que no curazón a leva."

E logo continúa o romance ensartando os nomes de parte dos lugares que a rica toponimia chanteiresa ofrece e que tanto entusiasmaron o Poeta Azul, cando llos fun entregar no seu "Casal de Sandulfe" no lugar do Penedo no Barallobre de Fene.
Foi cando me abdicou unha APERTA, que non podo esquecer:

"De Barallobre a Chanteiro
po-los calexos do azar
prô Roberto, compañeiro
un poeta
mariñeiro
vencera rexo cantar:
"Nosa Señora dá mar
dá-nos forzas pra loitar
ô teu pobo mariñeiro
encontra
do mundo
enteiro
que nos queren afogar"
-
E recordo agora tamén o que me poñía nunha Tarxeta desexándome Boas Nadalías e Aninovo, alá po-los comenzos dos oitenta do século pasado:
-
Na barca da Libertade
Vou po-lo mar de Chanteiro.
O sol da Fraternidade
fai bogada de irmandade
no meu loitar mariñeiro.